Tunay na Kulay.

After that sermon last night,  a sermon from a new priest, I kept thinking about flowers.

Last night was a feast day of one of my favorite saints, St. Therese of the Child Jesus. She is my favorite because she did little things for God, and with those little things, were recognized by Him. That means, He always appreciate the little things done by us. And come to think of it, she wanted to be a nun when she was just 15!

As the priest said, those little things were compared to little flowers. Flowers, no matter how small, will always be noticed, because of their beauty.

I am really fond of flowers. . . I love the way they look. Well, it is typical for a girl to appreciate flowers. But to a girl like me? -  that question might be hovering inside your head.  Well, I’m a girl alright. No matter what you think (Just guess why I’ve said that).

Yet, the following week, we are going to study about flowers. Botany. Again. I appreciate flowers already. I think that’s enough. But to study it? How it reproduces? What are the different parts?  i don’t now if I can really understand all about flowers. Well, I have to though. And to think of it, I have to classify them. . .

Today, despite the suspension of classes (and now it makes me bored), i went to school to volunteer ( repacking goods ) for those whose been affected by the typhoon Ondoy.  During this week, i always think about helping others, since i think its unfair for me to just sit around while others are tired of thinking what they were going to do without their living. And then I heard about the Volunteer program of UST. So I did really attend the work although only for a short time. And i consider it as one of my little flowers. And in the future, i will still plant more flowers.

Nagtaka ako kaninang umaga kung bakit walang pasok ngayon. Kasi biglang kinansela yung GA ng Purple Gazette. Pagbukas ko ng Multiply site, nalaman ko ang shocking revelation kung bakit walang pasok.

Wala nang kailangang ipaliwanag.

Isa pang unique yan sa University, ang pagiging floating universtiy. O di ba. Merong olympic size na swimming pool ang UST, pero pag-rainy days, ocean size na swimming pool, meron.

At eto pa, ang lakas ng trip nung iba.

Boat sa Espanya

O di ba, yan ang tinatawag na resourcefulness. Hindi disadvantage ang baha. Naging advantage pa, practice siguro para sa darating na competition.

At kaya siguro ang may UST tiger dragons rowing crew. Advantage nila ang pagkakaroon ng baha.

Well, at least hindi ako umalis ngayon at mahaba-haba ang pahinga. Buti na lang wala akong pasok kapag saturday.

photos are borrowed from UST-CSChttp://ustcsc0910.multiply.com/journal/item/87/Bakit_walang_pasok_ngayon?replies_read=105

Takteng yan.

Akala ko walang mas lalala sa math. Meron pala. Botany. hanggang sa kaliit-liitan na part ng algae, mapag-aaralan mo. Guess what, you sholud have the knowledge of all the parts of those lichens, algaes, and mushroom! Makapasa kaya ako sa recently practical exam sa lab? At ang galing, written exam naman bukas!

nakaka-challenge ang ganyang subject. Pero tulad ng math, hindi ako challenging para sa Botany. Ngayon, pinagdarasal ko ang makapasa, imbes na tumaas ang grade. Pero sa major exam, prelims, humanda ka Botany, armado na ko sa oras na yun.

Change of subject ano. Naging tungkol sa school. haha. Ngayon lang ulit ako ako naka-pagbukas, nawalan ng internet eh.

Bakit, tinatanong niyo ba?

Oha.

Nabaliw na ata ako.

Stupid me, for letting this opportunity pass. If I’ll fail, then what will I become?

Sabi nga ng college professor,”Time will pass, but will you?”

I already love this course and I won’t let it go. By the way, I am thinking of becoming a doctor. Wow. Back then, I said i will never be a doctor. Until now. I hope, that I had enough patience and will and courage and strength and wisdom and sincerity to pursue that kind of career.

Wow. I didn’t think that i’ve finally had an ambition that i wanted it to be granted. Maturity, I think.

But that maturity can’t take me away from missing my friends, Porjamonds, friendsters, my best friend at Baguio. Well, that is part of a challenge. I also dreamt of a day where all my colleages back then are succesful, and we’ve all attend a alumni homecoming at our dear highschool. Or maybe make our own homecoming. With our first salaries.

Kanina botany, napunta sa future. Hala, sige, magkakabisado pa ako ng mga drugs at kingdom protista. Walang tulugan sa Faculty of Pharmacy! Dito ka na kung ayaw mo matulog. . ^_^

USTe ka nga, Pharma ka ba? ^_^

Bwiset. Sabi ko noon, wala na. Nagustuhan ko lang siya. Mawawala rin yan. Eh anu na? Bakit ganun?????? Marami naman gwapo sa University bakit iba pa hinahanap ko? And to begin with, bakit ko ba siya hinahanap?? Anu yun guardian?? Ni hindi ko nga siya naging close noon eh! Naiinis na ko ha! Hindi pa pwede! Baka pag hindi ako nakapag-pigil, Sasabihin ko na to sa kanya! Baka puntahan ko pa siya sa school niya!

Anak ng pitong kwek-kwek naman, nasisira na nga ang ulo ko sa botany at chemistry, dinagdagan pa niya! Ngayon, nagkaroon na ko ng pangarap. Ang makagawa ng gamot upang tigilin ang sariling magmahal. . . Posible ba?

Isa pa. Nalulungkot na ko. Kanina, monthsary ng pagkakaibigang ewan ko kung hanggang sa pagtanda ay valid pa. Baka pag namatay kami magkakatabi pa kami ng libingan. Eto pa ang isang dahilan, kung bakit sumasaya ako. Kahit wala na akong balita sa kanila, halos putol ang kumunikasyon dahil sa dami ng gawain, alam ko nandiyan lang sila. Iba na talaga, kapag haharapin mo na ang tunay na mundo. Halo-halong problema ang sasalubungin mo. Wala na ang panahon sa paglalaro.

Umibig. Yan ay pandiwang pangnakaraan. Siguro nga, inibig ko siya, First love ba. Masaya na rin ako, naranasan ko yun. Kahit di ko pa naranasan ang magkaroon ng relasyon, may mga kaibigan naman ako. Bakit ba. Abnormal siguro ako kung hindi ko naranasan yun.

The End. May nagbasa kaya??

Ayos pala ang buhay sa kolehiyo. Lalo na kung napakaganda ng campus. At napakainit ng pagtanggap sa baguhang tulad ko.

Pero, nakakapagod. Yehey.

Nakakapagod, pero masaya. Masaya mamasahe sa loob ng isang oras. Masayang makinig sa lecture ng 4 na oras sa isang subject. Masarap tumambay sa library. Masarap tambakan ng quizzes at homework. Masarap gumala sa loob ng campus. Masarap sumalampak sa damuhan. Masarap makipagtawanan sa blockmates. Masarap makipagkulitan sa prof. Masarap magpasabog ng chemicals sa lab. Masarap mag-microscope. Masarap magsulat. Masarap magbasa. Masarap tumambay sa Mcdo o KFC. Masarap mag-PE. Masarap maipit sa trapik sa Espanya o Dimasalang.

Masarap at masaya.

Para sa akin, ganun yun.

Dapat maging masaya na ako, dahil hindi na ito mauulit.

Parang yung high school life, di ko na mauulit.

Ganun talaga ang layp, kahit mahirap, magmarka ka ng ngiti sa iyong mukha.  Dahil sa hirap, natuto tayo, at maaalala ang hirap na dinanas, na maaaring magpangiti sa iyo.

Ngayon, alam ko na kung gaano ko nasayang ang oras ko nung high school, dahil may mga hindi ako nagawa.

Pero ngayon, alam ko na ang gagawin ko. Alam na alam ko na.

this is the summer that is awkward for me.

im here sitting at a nipa hut alone.

and mesmerizing the past few years, in my beloved high school.

how pathetic, i think i cant face the truth,

that my adult years is nearly coming,

and my youth is passing by.

and its hard for me to accept, hard to swear,

that some friends will be forgotten, even if you dont like it.

but that is reality. whatever compliances you’d say.

that is reality. someone, or everyone, will leave you.

and the only weapon you can rely on,

to reverse that reality, is to have faith with them,

have faith that they will never leave you,

and communication must always be there.

and the greatest weapon of all, is have faith on God.

for i know, he will never ever, leave me.

i am sitting here in the nipa hut,

thinking about my future,

who will i be ?

one thing is for sure.

its up to me, to build that future,

with past as one of the ingredients,

to remind me of my wrong doings,

and to treasure my good memories.

i am sitting here under the nipa hut,,

feeling the summer heat,

thinking about what it feels like

in the future summer season. .

i am sitting hear in the nipa hut. . . .

all alone. no, with God here by my side,

with my cellphone beeping,telling me that my friends,

is only there. . . . . .

Naisip ko lang. Mayabang na ba yung nagsasabi ng totoong mabait naman talaga ako? Eh, yun ang pagkakakilala ko sa sarili ko hindi ba? Mali na ba ang pagsasabi ng totoo? O kaya hindi ko masabi kasi para sa kanila hindi naman talaga ako mabait?

Naaalala ko pa noon, elementary, uso ang may autograph, slum book, slum note, at kung ano pa man ang tawag dun. may tanong dun na nakalagay,

“Describe yourself”

at ang kadalasan na nilalagay ay. .

“judge me na lang”

nung una di ko maintindihan kung anong ibig sabihin nun. akala ko, ibig sabihin nun eh pumunta ka sa Supreme Court at magtanong sa mga judge dun kung ano ang ugali ko. Ang engot hindi ba.

Pero napagtanto ko na isinusulat yun dahil tamad ang mga taong magsulat.

joke lang hindi yun.

kaya isinusulat yun para bayaan yung mga tao na manghusga kung sino talaga siya. Pero hindi sa panlabas ha, kundi yung kanyang kalooban. Pero, kadalasan talaga’y kinakailangan mong sabihin kung ano talaga ang ugali mo. Mabuti man yun o masama. Para maintindihan nila kung bakit ka ganyan.

Hindi mayabang ang pagsasabi ng mabait ka. Kung yun naman ang tingin mo talaga sa sarili mo at aminado ka naman na ganun ka talaga eh bakit hindi mo sasabihin?

May iba kasing taong magsasabi na

“Ang yabang mo naman. ”

Kahit nagsasabi ka naman ng totoo. Naiisip nila na nagbubuhat ka ng sariling bangko. Na pinupuri mo lang ang sarili mo, ipinagyayabang.

Siguro, sa edad kong ito, marami ang nagsasabi ng ganyan. Kaya masasabi ko talagang, hindi pa ko lubos na edukado. Kulang pa.

Sumagi lang ito sa isip ko. Naalala ko lang nung nasa eskwela ako.

Nga pala, Salamt sa pagbasa, Sir Antonio. Hahahah. Biruin mo, may nagbabasa pala nito. haha.

Dr. Rizal: Inday, and hindi marunong magmahal sa sariling wika ay mas masahol pa sa halimaw at malansang isda…

Inday: Thank you for your wonderful words of wisdom. But don’t you know that I already read all your writings? Unfortunately, I was disappointed because your two novels were written in Spanish and Latin. So, therefore, you are the ultimate violator of your own aphorism.

Dr. Rizal: (nosebleed)

Ito ay nanggaling sa www.blogniinday.com

Kung iisipin ay isa lamag itong simpleng biro ngunit kung ito’y iintindihin nang mas malalim, maiisip mong may punto si inday. Pero ginawa lamang ito ni Rizal upang mabasa din ito ng mga mananakop na mga kastila at ipamukha sa kanila kung anong kalapastanganan ang idinulot nila sa perlas ng silanganan.

Sa panahon naman ngayon, kinakailangan nga bang magkaroon ng kaalamn sa wikang dayuhan?

oo, kinakailangan. pero ang pagkadalubhasa sa wikang dayuhan, maaaring hindi na.

naalala ko ang tanong ng isa kong kamag-aral.

“Bakit ba kailangan mag-aral ng English?”

“Syempre, kapag nangingbang bansa ka, makakaintindi ka nung sinasabi nila! At syempre, makausap mo sila ng maayos!”

“Eh paano kung wala naman akong balak mangibang-bansa? May katuturan pa rin ba yun?”

“Oo naman. Para sa trabaho mo. Makausap mo yung mga turista dito.”

“Hay. Kailangan ba talaga yun.”

Yan ang aming naging talakayan habang hinihintay namin ang pagpasok sa eskwela. Magkakaroon kasi kami ng pagsusulit sa asignaturang Ingles, at nahihirapan ang iba kong kaklase ( inaamin ko, ayos lang naman sa akin ang asignaturang iyon.) kaya niya nasabi iyon.

Hanggang ngayon, nag-iisip pa ako ng ibang sagot kung bakit napakahalaga ng may kaalaman sa dayuhang salita, lalo na sa wikang Ingles. Mas magiging mabuti ba ang kalagayan ng ekonomiya kung magaling ka mag-Ingles? Bakit ang mga Koreano, mga Intsik, hindi naman kagalingan sa pagsasalita ng wikang Ingles pero mauunlad ang sila? Bakit ang mga politiko puro na lang ingles ang salita kapag sila ay naghahayag ng damdamin o naghahatid ng pangkalahatang mensahe samantalang walang mamamayan ng Pilipinas ang nakakaintindi?

Ano sa tingin mo?